strona glówna
praca
nuty darmowe
sklep internetowy




OBÓJ - drewniany instrument muzyczny dęty. Obój należy do grupy instrumentów z podwójnym trzcinowym stroikiem. Do tej samej rodziny należą także rożek angielski, fagot i kontrafagot. Skala (zakres dźwięków muzyczny) instrumentu wynosi od b do g3. Instrument składa się z podłużnejrury, lekko stożkowej zakończonym lejkowatym rozszerzeniem. Otwory nawiercone na długości instrumentu otwierane są klapami. W instrument dmie się za pośrednictwem cienkiej, metalowej rurki ze stosunkowo dużym ciśnieniem, a jednocześnie niewielką ilością powietrza. Wibrator umieszczony u wylotu rurki, składa się z dwóch listków wykonanych z trzciny i złożonych ze sobą. Powietrze przepływając pomiędzy nimi wywołuje ich wibrację. Korpus instrumentu tradycyjnie wykonywany jest z drewna, najczęściej hebanu, są także egzemplarze wykonane z drewna różanego. Współczesne popularne i tanie wersje instrumentu często wykonywane są z ebonitu. Standardowa długość instrumentu wynosi 1 stopa i 11.5 cala (41.20 cm). Obój charakteryzuje się melancholijnym, śpiewnym i dość przenikliwym brzmieniem co predestynuje go do roli instrumentu solowego.
Nazwa obój pochodzi z francuskiego Hautbois oznaczającego "głośne drewno". Współczesny obój został wynaleziony w XVII wieku lecz miał swego poprzednika w instrumencie zwanym Szałamaja (shawm) znanym już w XIIwieku. Pierwotne instrumenty, w których wibrator opierał się na samej zasadzie, co w oboju znane były już w starożytnym Egipcie jako "trąbka trzcinowa". Instrument podobny do fujarki, lecz z wibratorem zbudowanym z dwóch listków rzecznej trzciny złożonych razem. Podobny instrument znany był także w starożytnym Rzymie i nazywany był tibiae. Obój szczególnie popularny w okresie baroku był istotnym instrumentem solowym oraz częścią kwartetu dla tego i orkiestry kameralnej. Wraz z rozwojem orkiestry symfonicznej wszedł w jej stały skład, niekiedy zdwajany lub zwielokrotniany.


Konkurs Muzyczny "Individualis"

 
stat4u